ពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌនៅកម្ពុជាក្រោម

0 184

ដោយ គឹម ស៊ីសំណា

នៅ​ថ្ងៃ​ ១៥​ រោច​ ជា​ថ្ងៃ​ដាច់ខែ​ភទ្របទ​ ឆ្នាំរកា នព្វស័ក​ ព.ស​. ២៥៦១​ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃច័ន្ទ​ ទី​ ២០​ ខែ​ កញ្ញា​ ឆ្នាំ​ ២០១៧​ នេះ​ ប្រជា​ពុទ្ធបរិស័ទ​ខ្មែរ​នៅ​កម្ពុជា​ ក្រោម​កំពុងតែ​ប្រារព្ធ​ពិធីបុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​ និង​សែន​ដូន​ តា​តាម​ទាន​វិន័យ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​និង​ទំនៀម​ទំ​លាប់​ ប្រពៃណី​ជាតិខ្មែរ​ ។

ព្រះសង្ឃ​ទទួល​ភត្ត​ក្នុង​ថ្ងៃបុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​ ។
ព្រះសង្ឃ​ទទួល​ភត្ត​ក្នុង​ថ្ងៃបុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​ ។

ក្រោយពី​ពិធី​ដាក់បិណ្ឌ​ចំនួន​ ១៤​ ថ្ងៃ​កន្លងមក​ គឺ​ចាប់តាំងពី​បិណ្ឌ​ទី១​រហូតមកដល់​បិណ្ឌ​ទី​ ១៤​ ហៅ​ ថា​ដាក់បិណ្ឌ​ឬកាន់បិណ្ឌ​ ដោយ​ពុទ្ធបរិស័ទ​ចំណុះ​ជើងវត្ត​និ​មួយ​ៗ ​ បាន​ចាត់ជា​ក្រុម​វេn​ចំនួន១៤​(មួយ​វេន​មួយថ្ងៃ​)រៀប​ចំ​បង្ហា​ន់​បង្អែម​ចំអាប​ ជាដើម​យក​ទៅ​វេរ​ប្រគេន​ដល់​ព្រះសង្ឃ​នៅ​នាវ​ត្ត​អា​ រាម​នី​មួយ​ៗ ក្នុង​គោលបំណង​ឧទ្ទិស​នូវ​ឥដ្ឋ​មនុញ្ញ​ ផល​ជូន​ដល់​បុព្វការី​ជន​ ។ ដល់​ថ្ងៃ​ ១៤​ រោច​ ពុទ្ធ​បរិ​ ស័ទ​តាម​ចំណុះជើងវត្ត​នី​មួយ​ៗបាន​និមន្ត​ព្រះសង្ឃ​ទៅ​ឆាន់​នៅ​ឯផ្ទះ​រៀង​ៗខ្លួន​។ ដល់​ថ្ងៃ​ ១៥​ រោ​ចប្រ​ ជា​ពុទ្ធបរិស័ទ​ទាំងអស់​បាន​មក​ជួបជុំគ្នា​ ដោយមាន​ ទេយ្យទាន​ជាច្រើន​វេរ​ប្រគេន​ព្រះសង្ឃ​ ក្នុង​គោ​លបំ​ ណងដូច​បាន​ពោល​មក​ខាងលើ​ហៅថា​ ភ្ជុំបិណ្ឌ​ ។ ចំណែក​នៅ​ឯខេត្ត​រោងដំរី​ បណ្ដា​វត្ត​មួយចំនួន​ប្រជា​ ពុទ្ធបរិស័ទ​នៅ​ទីនោះ​ មិនបាន​កាន់បិណ្ឌ​ឲ្យ​គ្រប់​ចំ​ នួន​ដូច​នៅ​ទីកន្លែង​នានា​នោះ​ទេ​ ព្រោះតែ​កត្តា​សេដ្ឋ​ កិច្ច​គ្រួសារ​ និង​ ការយល់​ដឹង​អំពី​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​ មួយថ្ងៃ​កាន់តែ​អន់ថយ​។ ដូច្នេះ​ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ​ចាស់​ព្រឹទ្ធា​ចារ្យ​មួយចំនួន​ បាន​ត្រឹមតែ​ដឹកនាំ​ប្រមូលផ្ដុំ​គ្នា​ ជា​ក្រុ​មតូចៗ​ ហើយ​និមន្ត​ព្រះសង្ឃ​ទៅ​ទទួល​ភត្ត​នៅ​ ទីនោះ​តែម្ដង​ ។ ទើបតែ​ឆ្នាំនេះ​ ប្រជា​ពុទ្ធបរិស័ទ​ខ្មែរ​ ក្រោម​ទាំងនោះ​ ហាក់​មានការ​ភ្ញាក់រឭក​ បាន​ខិតខំ​ រៀបចំ​ពិធី​ដាក់បិណ្ឌ​ ​ នៅ​តាម​វត្ត​បាន​មួយ​សប្ដាហ៍​ខាងក្រោយ​។ ដោយឡែក​នៅ​ខេត្ត​មួយចំនួន​ទៀត​ ពិធី​ដាក់បិណ្ឌ​នេះ​ តាម​បណ្ដា​វត្ត​ខ្លះ​ប្រព្រឹត្តទៅ​បាន​ត្រឹមតែ​ ៣-៥ ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ​ ។

ស្រី​ខ្មែរក្រោម​នៅ​វត្ត​កញ្ចោង​កំពង់លាវ​ ស្រុក​កញ្ចោង​ ខេត្ត​ព្រះត្រពាំង​ ស្លៀកពាក់​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​ទៅ​វត្ត​ក្នុង​ថ្ងៃបុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​ ។ រូបថត​ដោយ​ សុ​ផា​នី​
ស្រី​ខ្មែរក្រោម​នៅ​វត្ត​កញ្ចោង​កំពង់លាវ​ ស្រុក​កញ្ចោង​ ខេត្ត​ព្រះត្រពាំង​ ស្លៀកពាក់​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​ទៅ​វត្ត​ក្នុង​ថ្ងៃបុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​ ។ រូបថត​ដោយ​ សុ​ផា​នី​

ក្នុង​ឱកាស​បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ​នោះ​ គេ​ឃើញ​ក្រុម​ យុវជន​ យុវតី​ ខ្មែរក្រោម​រួត​រះ​ម្នី​ម្នា​រជួយ​ជា​កម្លាំង​ ដល់​ឪពុកម្ដាយ​ ជីដូនជីតា​ រៀបចំ​ភោជនាហារ​ ខ្លះ​ យួរ​ ខ្លះ​រែក​ ខ្លះ​ទូល​ ឆ្ពោះទៅ​វត្ត​តាំងពី​ព្រឹកព្រលឹម​ ថ្ងៃ​ជិត​រះ​។ ក្នុង​ខណៈ​ចាស់​ៗកំពុងតែ​នមស្សការ​ និង​ ទទួល​ឧបោសថសីល​ ពួក​យុវជន​ យុវតី​ ទាំងនោះ​ បាន​រៀបចំ​ក្បួនដង្ហែ​បាយបិណ្ឌ​ជាស្រេច​រង់ចាំ​យាយ​ តា​ឧបោសថ​ទទួល​សីល​រួច​ ក៏​ចាប់ផ្ដើម​ដង្ហែ​បាយ​ បិណ្ឌ​ប្រទក្សិណ​ជុំវិញ​ព្រះវិហារ​ចំនួន​ ៣ ជុំ​ រួច​ក៏​នាំ​ មក​តម្កល់​លើ​អាសនៈ​ ក្នុង​រោង​ភត្តាគារ​វេរ​ប្រគេន​ដល់​ព្រះសង្ឃ​។

ក៏​ក្នុង​ឱកាស​បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ​នេះ​ដែរ​ គេ​ឃើញ​ មាន​ចាត់តាំង​ល្បែង​ របាំ​ ក្រុ​មតូរ្យ​ដន្ត្រី​និង​ចំរៀង​ សម្ដែង​កម្សាន្ដ​ ដើម្បី​អបអរសាទរ​ និង​ លើកស្ទួយ​ ទំនៀម​ទំ​លាប់​ ប្រពៃណី​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​ ក៏ដូចជា​ អត្តសញ្ញាណ​ជាតិខ្មែរ​ក្រោម​មួយ​នេះ​ផង​ដែរ​ ។

ស្រី​ខ្មែរក្រោម​នៅ​វត្ត​កញ្ចោង​កំពង់លាវ​ ស្រុក​កញ្ចោង​ ខេត្ត​ព្រះត្រពាំង​ ស្លៀកពាក់​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​ទៅ​វត្ត​ក្នុង​ថ្ងៃបុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​ ។ រូបថត​ដោយ​ សុ​ផា​នី​
ស្រី​ខ្មែរក្រោម​នៅ​វត្ត​កញ្ចោង​កំពង់លាវ​ ស្រុក​កញ្ចោង​ ខេត្ត​ព្រះត្រពាំង​ ស្លៀកពាក់​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​ទៅ​វត្ត​ក្នុង​ថ្ងៃបុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​ ។ រូបថត​ដោយ​ សុ​ផា​នី​

បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ​ដែល​យើង​គេ​នាំគ្នា​ធ្វើ​រហូតមកដល់​ថ្ងៃនេះ​ ព្រោះ​ជំនឿ​ថា​ កាលនោះ​ មាន​ពួក​ញាតិ​ របស់​ព្រះបាទ​ពិម្ពិសារ​មួយ​ក្រុម​ បាន​ប្រគេន​ចង្ហាន់​ សំណល់​ដល់​ព្រះសង្ឃ​ (ស៊ី​បាយ​មុន​លោក​) ពេល​ ដែល​ស្លាប់​ទៅ​ក៏បាន​ទៅ​កើតជា​ប្រេត​ សោយទុក្ខ​ វេទនា​ជា​យូរអង្វែង​។ លុះដល់​ព្រះសម្ពុទ្ធ​ព្រះនាម​កកុស​ន្ធោ​ត្រាស់​ដឹង​ក្នុង​លោក​ក៏​នាំគ្នា​ទៅ​សួរ​ថា​៖ ចុះ​យើងខ្ញុំ​កាល​ ណា​ទើបបាន​អាហារ​បរិភោគ​ ? ព្រះអង្គ​ក៏​បញ្ជា​ឲ្យ​ ចាំ​សួរ​ព្រះពុទ្ធ​ជំនាន់​ក្រោយ​ ព្រះពុទ្ធ​ជំ​នាន់​ក្រោយ​ៗ ក៏​ទ្រង់​ត្រាស់​បញ្ជា​ដូ​ច្នេះ​តៗ​មក​ រហូតដល់​ព្រះ​សម​ ណគោ​ត្ត​មយើ​ងនេះ​ ទើប​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ត្រាស់​ថា​ចាំ​ មើល​ពេលណា​ដែល​ព្រះបាទ​ពិម្ពិសារ​ជា​ញាតិ​របស់​ អ្នក​ទាំងឡាយ​ទ្រង់​ឲ្យ​នូវ​ទាន​ដល់​តថា​គតៗ​ នឹង​ ញ៉ាំង​អាហារ​ឲ្យ​សម្រេច​ដល់​អ្នក​ទាំងឡាយ​ ៗទាំង​ ឡាយ​នឹង​បាន​នូវ​អាហារ​ក្នុង​ពេលនោះ​។ លុះ​ព្រះបាទ​ពិម្ពិសារ​បាន​ថ្វាយ​ទាន​ជាដំបូង​ ហើយ​មិនបាន​ផ្សាយ​ផល​ទៅ​ឲ្យ​ពួក​ញាតិ​ ក៏​ស្រាប់​ តែ​ពួក​ប្រេត​ទាំងនោះ​យំ​ស្រែក​ទ្រហឹង​អឹងកង​ ក្នុង​ រាត្រី​នោះ​ ។ ព្រះបាទ​ពិម្ពិសារ​បាន​យាង​ទៅកាន់​វត្ត​វេឡុវ័ន​ហើយ​បាន​សួរ​ព្រះសម្ពុទ្ធ​ ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ត្រាស់​ ថា​ ពួក​ប្រេត​ជា​ញាតិ​របស់​ព្រះអង្គ​នាំគ្នា​យំ​ស្រែក​រក​ អាហារ​ពួក​ប្រេត​ទាំងនោះ​ ត្រូវ​បាន​អាហារ​បរិភោគ​ ក្នុង​សាសនា​តថាគត​នេះ​ហើយ​ប៉ុន្តែ​ ព្រះរាជា​ស្ដេច​ បាន​ធ្វើបុណ្យ​ទាន​ហើយ​តែ​មិនបាន​ផ្សាយ​ទៅ​ឲ្យ​ពួក​ប្រេត​នោះ​ចេះតែ​យំ​ស្រែក​បែបនេះ​។

ព្រះរាជា​បានដឹង​ហេតុដូច្នេះ​ហើយ​ ក៏បាន​ធ្វើ​ ទាន​ម្ដងទៀត​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ ព្រះអង្គ​ក៏​ អនុមោទនា​ដោយ​ តិរោកុឌ្ឌ​សូត្រ​ ពួក​ប្រេត​ក៏បាន​ ទទួលផល​ក្នុង​ពេលនោះ​ ហើយក៏​បាន​ទៅ​កើត​ក្នុង​ ទិព្វវិមាន​។

ការ​ដឹងគុណ​ចំពោះ​បុព្វការី​ជន​ ហើយដែល​ ចង់​ឧទ្ទិស​នូវ​ឥដ្ឋ​មនុញ្ញផល​ដល់​អ្នក​ទាំងនោះ​ ព្រះ​ សម្មាសម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​ត្រាស់​បង្គាប់​ថា​ លុះតែ​ឲ្យ​ទាន​ដល់​ អ្នកមានសីល​ មាន​ព្រះសង្ឃ​ ឬ គ្រហស្ថ​អ្នក​ដែល​ រក្សា​ឧបោសថសីល​ ឬនិច្ចសីល​ជាប់​ជានិច្ច​នោះ​សិន​ សឹម​ឧទ្ទិស​ផល​ទៅ​ឲ្យ​ទើបបាន​ទៅដល់​ពិតប្រាកដ​។

ក្នុង​កាល​កន្លងទៅ​ហើយ​ មាន​ព្រាហ្មណ៍​ ម្នាក់​មានកូន​ប្រុស​ស្លាប់​ ហើយ​យក​ទៅ​កប់​ក្នុង​ព្រៃ​ ព្រាហ្មណ៍​បាន​យក​បាយ​ទៅ​ដាក់​នៅ​លើ​ផ្នូរ​រួចហើយ​និយាយ​ថា​ “សូមឲ្យ​កូន​បរិភោគ​អាហារ​នេះ​ចុះ​”។ តាម​និទាន​ដំណាល​ថា​ កូន​ព្រាហ្មណ៍​នោះ​ស្លាប់​ទៅ​ បាន​កើតជា​ទេវតា​នៅ​ទីនោះ​ បានឃើញ​បិតា​ធ្វើ​ ដូច្នោះ​ ក៏​សម្ដែងខ្លួន​ឲ្យ​ឃើញ​ដូចជា​រូប​កូន​នោះ​ យក​ ស្មៅ​ទៅ​ឲ្យ​គោ​ងាប់​នៅ​ជិត​នោះ​ស៊ី​ ។ ព្រាហ្មណ៍​បាន​ ឃើញ​ដូច្នោះ​ក៏​និយាយ​ថា​ “នែកូន​ អ្នក​ឆ្កួត​ទេ​ឬបាន​ ជាយ​កស្មៅ​ឲ្យ​គោ​ស្លាប់​ស៊ី​? ។ កូន​ឆ្លើយ​ថា​ បណ្ដា​ យើង​ទាំងពីរ​នាក់​នេះ​ តើ​អ្នកណា​ឆ្កួត​ជាង​បើ​មួយ​ មនុស្ស​ស្លាប់​មួយ​គោ​ងាប់​? ។ ហើយ​កូន​ប្រាប់​ថា​ បើ​បិតា​ចង់​ឲ្យ​បុត្រ​បាន​អាហារ​បរិភោគ​ សូម​យក​ អាហារ​ទៅ​ឲ្យ​អ្នកមានសីល​បរិភោគ​ ហើយ​ឧទ្ទិស​ ផល​ឲ្យ​កូន​ទើប​កូន​បាន​ទទួលទាន​នោះ​មែន​ ព្រា​ ហ្ម​ណ៍​ក៏​ធ្វើតាម​ កូន​នោះ​ក៏បាន​ទទួលផល​ដូច​សេច​ ក្ដី​ប្រាថ្នា​ ។

ចំពោះ​ពិធី​សែនដូនតា​ដែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រារព្ធ​ ឡើង​នៅ​ថ្ងៃស្អែក​នេះ​ តាម​ទំ​លាប់​ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ​ នៅ​វេលា​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ ០១កើត​ខែអស្សុជ​ប្រជា​ពុទ្ធបរិស័ទ​ ខ្មែរ​នៅ​កម្ពុជាក្រោម​បាន​ធ្វើកូន​ទូក​ស្រទាប់​ចេក​ដាក់​ នំចំណី​ អុជ​ទៀន​ធូប​បណ្ដែត​លើ​ខ្នងទឹក​ទន្លេ​ ស្ទឹង​ ព្រែក​ ឬ អូរ​ បញ្ជូន​ដូនតា​ទៅ​ស្រុក​វិញ​ ។

ការ​បញ្ជូន​ផល​ទៅ​ដូនតា​នោះ​ គឺ​ពុទ្ធបរិស័ទ​ ខ្មែរក្រោម​ធ្វើឡើង​ក្រោយពី​ការ​ប្រគេន​ចង្ហាន់​ ឬទាន​ ដល់​ព្រះសង្ឃ​នៅក្នុង​គេហដ្ឋាន​របស់​ខ្លួន​ រៀង​ៗ ខ្លួន​ ឬការ​សែនព្រេន​តាម​បែប​សាសនា​ព្រាហ្មណ៍​ខ្លះ​។

សូម​បញ្ជាក់​ថា​ ការ​ឧទ្ទិស​ផល​ដល់​ញាតិ​ដែល​បាន​ស្លាប់​ទៅ​ហើយ​នោះ​ ​ដោយ​ការ​បរិច្ចាគ​ទាន​ដូច្នេះ​ គឺជា​ការ​បំពេញ​កុសល​មួយ​ដ៏​ប្រពៃ​សម​ដូច​ពុទ្ធភាសិត​ថា​ «បុគ្គល​ឲ្យ​នូវ​សេចក្តី​សុខ​ដល់​អ្នកដទៃ​រមែង​បាន​សេចក្តី​សុខ​នោះ​មក​ខ្លួន​វិញ​»។ ម្យ៉ាងទៀត​ ​ បុគ្គល​គ្រប់រូប​គប្បី​ធ្វើបុណ្យ​ឲ្យ​ទាន់​ខែភ្លឺ​ ​; គឺ​គប្បី​ធ្វើទាន​ និង​ ធ្វើការ​ទំនុក​បំរុង​ដល់​ម្តាយ​ឪពុក​របស់​ខ្លួន​ទាន់ពេល​ដែល​គាត់​នៅ​រស់​ ទើបបាន​ ទទួល​នូវ​កុលស​ខ្ពស់​ ​ ព្រោះថា​ ម្តាយ​ឪពុក​គឺជា​ព្រះ​ដ៏​មានគុណ​ក្រៃលែង​របស់​កុលបុត្រ​-ធីតា​គ្រប់រូប​។

ទាក់ទិន​នឹង​ការ​ធ្វើបុណ្យ​ទាន់​ខែភ្លឺ​នេះ​ នៅ​កម្ពុជាក្រោម​យើង​សង្កេតឃើញ​ ​; ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរក្រោម​បាន​យក​ទេយ្យទាន​ និង​ លុយកាក់​មួយចំនួន​ទៅ​ជូន​ដល់​ចាស់​ព្រឹទ្ធា​ចារ្យ​ដែល​ជា​សាច់ញាតិ​របស់​ខ្លួន​ជាពិសេស​ម្តាយ​ឪពុក​ នារ​ដូវ​កាន់បិណ្ឌ​ជា​រៀង​ រាល់​ឆ្នាំ​ផង​ដែរ​ ៕

Leave A Reply

Your email address will not be published.